Ludwik Darowski
Biografia
Ludwik Darowski urodził się 11 sierpnia 1881 roku w Opatowie. Ukończył studia w Instytucie Handlowym w Moskwie, a następnie w Wyższej Szkole Handlowej w Lipsku. Pracował w bankowości i przemyśle, zanim zaangażował się politycznie.
W 1900 roku wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej, kierował pracami partyjnymi w wielu miastach, m.in. w Częstochowie, Warszawie, Wilnie i Kownie, gdzie wydawał nielegalne pismo "Towarzysz". Po rozłamie w PPS opowiedział się po stronie "młodych".
W okresie I wojny światowej działał w Moskwie, m.in. jako prezes Domu Polskiego i kierownik Wydziału Pomocy Polakom. Po powrocie do Polski w 1919 roku pracował w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, a w 1921 roku został ministrem pracy i opieki społecznej.
Jako minister pracy i opieki społecznej w latach 1921-1924 przyczynił się do uchwalenia ustaw o urlopach pracowniczych i opiece społecznej. Pełnił też obowiązki ministra spraw wewnętrznych po wyborze Gabriela Narutowicza na prezydenta, jednak nie zapobiegł jego zamachowi.
Po odejściu z rządu w 1924 roku był wojewodą łódzkim, a następnie krakowskim. W 1929 roku przeszedł w stan spoczynku i poświęcił się działalności gospodarczej oraz społecznej, m.in. jako prezes Polskiego Czerwonego Krzyża w latach 1931-1936.
Podczas okupacji przebywał w Warszawie, uczestnicząc w tajnym nauczaniu. Po wojnie pracował w przemyśle, a w 1947 roku wstąpił do "koncesjonowanej" PPS. Zmarł 15 listopada 1948 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.