Biografia
Ezechiel Landau urodził się 8 października 1713 roku w Opatowie. Już w wieku 21 lat został rabinicznym sędzią (dajanem) w Brodach, a następnie rabinem w Jampolu. Studia talmudyczne odbył we Włodzimierzu i w Brodach, gdzie szybko zyskał sławę uczonego.
W 1734 roku mianowano go szefem sądu rabinackiego w Brodach, a w 1745 roku został rabinem Jampola na Podolu. Jego sława wzrosła dzięki umiejętnościom dyplomatycznym w rozstrzyganiu sporu między Emdenem a Eybeschützem.
W 1755 roku objął stanowisko rabina w Pradze, gdzie pozostał aż do śmierci. Przez wiele lat stał na czele jesziwy, do której uczęszczały setki studentów. Landau był nieprzejednanym przeciwnikiem zarówno chasydyzmu, jak i Haskali (żydowskiego oświecenia), broniąc tradycyjnego judaizmu przed nowinkami religijnymi i kulturowymi.
Był autorem licznych responsów rabinicznych, zebranych między innymi w tomie Noda bi-Jehuda, zawierającym około 860 odpowiedzi na pytania prawne i religijne. Zmarł 29 kwietnia 1793 roku w Pradze.
Źródło: artykuł w Wikipedii