Biografia
Henryk Roman Nowacki urodził się 19 stycznia 1891 roku w Opatowie, w rodzinie organisty Stefana Nowackiego i Pauliny z Boczarskich. Od dziecka wykazywał talent muzyczny, grając na fortepianie i komponując. Po nauce w gimnazjum wstąpił do seminarium duchownego w Sandomierzu, gdzie rozwijał swoje zainteresowania muzyczne, grając na skrzypcach i prowadząc chór klerycki.
Jesienią 1912 roku wyjechał do Rzymu na studia muzyki kościelnej w Scuola Pontificia Superiore di Musica Sacra. Ze względu na stan zdrowia musiał jednak przerwać naukę i wrócić do kraju. Święcenia kapłańskie przyjął w 1913 roku w Sulisławicach. Po krótkich nominacjach wikariuszowskich, ze względu na zdrowie, wyjechał na Kijowszczyznę, gdzie przebywał u rodziny Tyszkiewiczów, pełniąc funkcję kapelana.
Po powrocie do Warszawy w 1918 roku zaangażował się w działalność duszpasterską i muzyczną. Uczył śpiewu gregoriańskiego, założył Towarzystwo Muzyki Liturgicznej, redagował czasopisma „Przegląd Cecyliański” i „Hosanna”, a także wydawał drukiem melodie gregoriańskie. Od 1924 roku był wikarym parafii katedralnej św. Jana Chrzciciela i nauczał w seminarium warszawskim.
W 1939 roku został proboszczem parafii Świętej Trójcy w Niegowie, gdzie działał również jako kapelan sióstr benedyktynek samarytanek. W czasie wojny organizował pomoc dla potrzebujących, ukrywał Żydów, a po wojnie założył tajną szkołę dla organistów „Schola Cantorum”. W 1951 roku otrzymał tytuł prałata Jego Świątobliwości.
W 1956 roku, po poświęceniu kaplicy bez zgody władz, został zdjęty z funkcji proboszcza. Ostatnie lata życia spędził w Zalesiu Górnym, gdzie zmarł 22 kwietnia 1968 roku. Pochowany został w Niegowie, w kwaterze sióstr benedyktynek samarytanek.
Źródło: artykuł w Wikipedii